برای چشم پلنگ.

یه حس هایی هست که فکر می کنی تموم شدن. دیگه بر نمی گردن. که گذشت اون روز های خوب. اما یهو میبینی بعد مدت ها، که اونم نه یه ذره و دو ذره ، که بعد ۵،۶ سال یهویی میان سراغت باز. که یهو باز ته دلت غنج می ره. که لپ هات هنوز هم گل میندازه. که می شی همون دختر ۱۹ ساله ای که شب ها خوابش نمی برد و ساعت ها همش خیال بافی می کرد. ولی ۱۹ سالگی کجا و ۲۶ سالگی کجا. ۱۹ سالم که بود حس می کردم دنیا مال منه. که هرکار بخوام می تونم بکنم. کافی بود یکم تلاش کنم. بس که سقف آرزوهام کوتاه بود. هست نوشته هام تو همینجا. قانعیت و دلخوشی هام هم همینجا ثبت شده. بچه بودم خیلی. اما  الان؟ الان شدم ۲۶ ساله. خیلی محتاط تر و خیلی دلخورتر از این زندگی. چون که می دونم بعضی چیزها دیگه دست من نیست. که من می خوام اما نمی شه. که نباید بشه. که این عقل ِ ناقص هم می فهمه که دل ِ دیگه داره فقط چرت و پرت می گه و به هر دری می زنه. که الکی بهونه می گیره. اصلا می دونی چیه؟ همش تقصیر تنهایی ِ . آدم ها نباید خیلی تنها بمونن. عجیب غریب می شن.  دیگه نمی شه فهمیدشون. ناامید می شن از همه چی. همش خرده می گیرن از روزگار. از تنهایی. یادشون می ره خاطرات خوب رو. روز های خوب رو. یادشون می ره صورتشون می تونه قرمز هم بشه. قلبشون تند هم می تونه بزنه. شب ها تا آدم رفت تو تخت نباید بخوابه. اصلا به کل یادشون می ره حس های خوب رو. کی می دونه حالا؟ شاید هم عاقل می شن آدم ها. شاید هم واقعا اون حس ها دیگه هیچ وقت بر نمی گردن. شاید اصلا دیگه با اینکه دست یکی رو بگیری هیچوقت نتونی بری رو ابر ها. شاید دیگه ابری نیست اصلا. هیچوقت نبوده. شاید باز هم قراره آخر داستان فقط تنهایی بمونه واسه آدم و بس.

/ 3 نظر / 35 بازدید
گروه نرم افزاری HSB

با سلام خدمت شما وبلاگ نویس محترم انصافا وبلاگ زیبایی دارین.این رو جدی میگم... امیدوارم موفق باشین.

محمدرضا

من همیشه فکر میکردم تو یه روز بالاخره خودکشی میکنی آخه از اولشم افسرده بودی.....کارا و رفتارات خیلی مواقع رقت انگیزه.....حالا چرا تا الان زنده یی معلوم نیس.آخرشم از تنهایی میمیری.به قول شاعر که میگه تنهاترین تنها توییییییی.....سرگشته و رسوا توییییییی.شوخی کردم.خوش بگذره بهت.بوس بوس

امیر

برای من این جالبه که آدم یک‌دفعه می‌فهمه که این همه تغییر کرده.