وقتی برای دیدن دوست های صمیمی ات باید دو ساعت رانندگی کنی.

ایران که بودم گروه دوستی داشتم. می رفتیم بیرون و اینا. با هم راحت بودیم. هرچی می خواستیم می گفتیم. نمی ترسیدیم از اینکه قضاوتمون کنن. تو آمریکا اما فرق می کنه همه چی. چند وقته دارم سریال "هاو آی مت یور مادر" رو میبینم. راستش خیلی حسودیم می شه بهشون. نه به اینکه زندگیشون پر از هیجانه همیشه. حسودیم می شه چون گروه دوستیشون واقعیه. راحتن با هم. تو "فرندز" هم همین طور بود. اصلا همه اینجا یه سری دوست دارن که با هم هی می رن بیرون و خوش می گذرونن. با هم خاطره درست می کنن. با هم خوشحالن. اما من؟ من می شینم تو خونه و فیلم می بینم. 

/ 2 نظر / 19 بازدید
بی خبر

من اولش فکر می کردم ماها اینجا غریبیم یا هنوز با این غربیها خیلی بر نخوردیم که چنین گروهای دوستی نداریم. ولی هرچی جلوتر میرم به این نتیجه می رسم که این سریالها یه سوپاپ تخلیست. چیزی شبیه به نقاشی خورشید در یک سیاه چال. سیستم اینجا جوری طراحی شده که آدما خیلی به سختی می تونن به هم نزدیک بشن.

patogh

شبکه اجتماعی پاتوق من وتو.... هم اکنون بجمع دوستان خود بپیوندید تا علاوه بر اینکه دوستان جدید پیدا کنین. میتوانین وبلاگ خود را نیز به دوستانتان معرفی کنین. همچنین میتوانین با پستهای خود. ازعکسو متن گرفته تا فایلهای خود را به اشتراک گذاشته وحتی یک گروه خصوصی درست کنین و در نظرات شرکت کنین. دارای سیستم تبادل لینک رایگان.