امروز خیلی ترسیدم. از اینکه زندگیم اینهمه یهویی تموم بشه. از این که انقدر الکی بمیرم. از اینکه حرف هام تو دلم بمونه و هیچوقت نتونم به کسی بگمشون. از اینکه کسی کنارم نباشه اون آخر سر. از اینکه بعد مرگم همه تازه بفهمن چه همه متفاوت بودم با چیزی که ازم می دونستن. نمی دونم بقیه هم وقتی مرگ رو جلوی چشماشون می بینن همین طوریه؟ همین طوری مردن رو تو وجودشون حس می کنن؟ جون دادنشون رو می بینن با چشمای خودشون؟ انقدر اون لحظه ی آخر بی حس و کرخت و سبک ان ؟ آروم آروم همه چی سیاه می شه؟ 

× این رو بخونید. شاید یه روز برای شما هم پیش بیاد. www.cccgroup.info/neurosyn.asp